เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 389 วงแหวนสุดท้าย
ทันใดนั้น ในสมองของจางซูฮุ่ยก็มีความคิดแวบหนึ่งผุดขึ้น
ราวกับมีบางสิ่งพุ่งออกไปอย่างรวดเร็ว แต่เร็วเกินไป เธอจึงคว้ามันไว้ไม่ทัน
ในจังหวะที่ความคิดในสมองของจางซูฮุ่ยผุดออกมาทีละประโยคทีละคำ เจียงโยวเงยหน้าขึ้นก็เห็นคนรู้จักคนหนึ่ง
พระภิกษุรูปหนึ่งสวมจีวรเก่าคร่ำ มือถือพระพุทธรูปดำ เดินฝ่าฝูงคนไปอย่างเงียบ ๆ
อู๋เสีย ไม่สิ ถ้าให้ถูกต้อง ตอนนี้ควรเรียกได้ว่าปราบสิ่งชั่วร้าย
โลกนี้ช่างเล็กจริง ๆ……
ปราบสิ่งชั่วร้ายเกิดความรู้สึกบางอย่างในใจ พอหันหน้ากลับมาก็เห็นผู้คนที่แผงขายอาหารเล็ก ๆ แห่งนี้พอดี เขาประสานฝ่ามือทั้งสอง เอ่ยคำ “อมิตาภพุทธ” ถือเป็นการทักทาย จากนั้นก็เตรียมจะจากไป
แต่ไม่คิดเลยว่า คนผู้นั้นกลับก้าวมาขวางทางเขาไว้ก่อน
“พระภิกษุ โลกนี้ช่างเล็กจริง ๆ เราเพิ่งแยกจากกันได้ไม่กี่วันเองใช่ไหม ไม่คิดเลยว่าจะได้พบกันที่นี่”