กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 153 คุณควรรู้ว่าฉันทำอะไรได้บ้าง
เจียงอวี่หนิงตบมือเบา ๆ เป็นการจบการสอนในวันนี้
กู้หยุนแทบไม่มีแรงจะปีนขึ้นเตียง เขาใช้ทั้งมือและเท้าตะเกียกตะกายขึ้นไปบนเตียงชั้นบน ก่อนจะทิ้งตัวลงนอนแผ่เป็นแผ่นแป้ง
ถวนถวนเองก็ไม่ได้อยู่ในสภาพที่ดีไปกว่ากัน แต่เธอยังกัดฟันปีนขึ้นเตียงด้วยตัวเอง หลังจากนอนราบลงไปแล้วก็ส่งเสียงฮึมฮัมในลำคออย่างอัดอั้น
เจียงอวี่หนิงห่มผ้าให้ทั้งสองคนคนละผืน
เปลือกตาของกู้หยุนเริ่มสู้กันไม่ไหวแล้ว แต่ปากยังพึมพำอย่างไม่เป็นภาษา: “คุณน้า... พรุ่งนี้ยังต้องฝึกอีกไหมครับ...”
“ฝึก”
“ครับ...”
เสียงที่ลากยาวจนถึงคำสุดท้ายขาดหายไป เขาหลับไปแล้ว