ตอนที่ 146 มงกุฎนี้หนักอึ้ง แต่ใครก็ไม่มีสิทธิ์ถอดมัน

ตอนที่ 146 มงกุฎนี้หนักอึ้ง แต่ใครก็ไม่มีสิทธิ์ถอดมัน

ภายในห้องเปลี่ยนชุด แสงไฟสลัวดูนุ่มนวล

หลัวเวินยืนอยู่หน้ากระจกเงาบานใหญ่ มือเล็ก ๆ ดึงคอเสื้ออย่างประหม่า

ขอบชุดราตรีผ้ากำมะหยี่สีแดงเข้มปักด้วยด้ายทองคำอย่างวิจิตรบรรจง นี่เป็นกฎเกณฑ์ที่ราชวงศ์จักรวรรดิทรงสืบทอดกันมานับพันปี

ชุดที่ตัดเย็บเร่งด่วนข้ามคืนนี้ ขนาดแม่นยำไม่ผิดเพี้ยน งานฝีมือประณีตบรรจง

ร่างกายเด็กวัยหกขวบยังเติบโตไม่เต็มที่ เมื่อถูกห่อหุ้มด้วยเนื้อผ้าหนาหนักจึงดูบอบบางเล็กน้อย แต่ทว่าเมื่อยืนอยู่ตรงนั้นกลับดูมีความน่าเกรงขามไม่น้อย

เจียงหลีจิ้นย่อตัวลงตรงหน้าเธอ ปลายนิ้วคล่องแคล่วจัดการกับตะขอยึดผ้าคลุมไหล่

เจียงหลีจิ้นย่อตัวลงนั่งยองๆ เบื้องหน้าเขา ปลายเรียวนิ้วจัดการจัดระเบียบตะขอผ้าคลุมอย่างคล่องแคล่ว เธอลดเปลือกตาลง จ้องมองหลัวเวินในกระจกอย่างตั้งอกตั้งใจ ท่าทางอ่อนโยน