ตอนที่ 89 งานไม่มีเงินเดือนฉันไม่ทำเด็ดขาด

ตอนที่ 89 งานไม่มีเงินเดือนฉันไม่ทำเด็ดขาด

ยามเช้า

เจียงหลีจิ้นพลิกตัว เตียงนี้นุ่มมาก สบายกว่าเตียงกระดานแข็งที่ฐานทัพหมายเลขศูนย์ตั้งเยอะ

เธอกำลังจะนอนต่ออีกสักงีบ ทว่ากลับรู้สึกตัวว่ามีคนกำลังจ้องมองเธออยู่

ลืมตาขึ้นมาก็พบกับนัยน์ตาแนวตั้งคู่หนึ่งที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอยสีแดง

ปาเอ่อร์นั่งอยู่บนโซฟานั่งเดี่ยวตัวนั้น

ร่างสูงใหญ่กว่าหนึ่งเมตรเก้าสิบยัดตัวเองลงไปในพื้นที่แคบ ๆ ขาขายาวเหยียดงออย่างอึดอัด

เขาเปลี่ยนเป็นเครื่องแบบทหารสีดำแล้ว ดวงดาวสีทองบนอินทรธนูสะท้อนแสงเย็นเยียบ

ท่าทางของผู้บัญชาการสูงสุดเช่นนี้ดูขัดกับรอยคล้ำใต้ดวงตาของเขาอยู่บ้าง

“คุณยังไม่ไปงั้นเหรอ” เจียงหลีจิ้นลุกนั่งขึ้น พลางขยี้ผมที่ยุ่งเหยิงของตัวเอง