กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ไม้ดอกหมื่นสี
ตอนที่ 11 งั้นเขาก็ใจเย็นใช้ได้เลยนี่
ความเงียบนั้นคงอยู่เพียงไม่กี่วินาที นานพอที่เจียงหลีจิ้นจะเริ่มสงสัยว่าตนถามคำถามที่ไม่ควรไปเสียแล้ว
เธอกำลังจะเปิดปากบอกว่าหากไม่สะดวกจะตอบก็ไม่เป็นไร แต่อีกฝ่ายกลับเอ่ยตอบเรียบ ๆ ว่า “ไม่มี”
“อ้อ” เจียงหลีจิ้นพยักหน้า “เดาถูกแฮะ”
คาหรงมองเธอ ในดวงตาสีเทาอ่อนคู่นั้นดูเหมือนจะมีอะไรบางอย่างพาดผ่าน แต่ไม่นานก็กลับสู่ความสงบตามเดิม “ทำไมถึงเดาแบบนั้น”
“เพราะคุณดูไม่เหมือนคนแบบนั้นน่ะ” เจียงหลีจิ้นขยับพิงโซฟา แล้วหาท่าทางที่สบายตัวยิ่งขึ้น
คาหรงไม่ได้รับคำนั้น เพียงแต่มองเธอ สายตานั้นไม่ใช่การจับผิด แต่เหมือนกำลังสังเกตมากกว่า
“ทำไมถึงยังไม่แต่งล่ะ” พอถามจบเธอก็รู้สึกว่าคำพูดนี้ค่อนข้างเสียมารยาทไปหน่อย ท้ายที่สุดทั้งสองเพิ่งรู้จักกันไม่ถึงครึ่งชั่วโมง วิธีที่เธอถามเหมือนกำลังทำสำมะโนประชากรอยู่ชัด ๆ เลยรีบเสริมคำพูดขึ้นอีก “ไม่สะดวกบอกก็ช่างเถอะ ฉันแค่ถามไปเรื่อยเปื่อยเท่านั้นแหละ”
คาหรงเงียบไปสองวินาที สายตาเลื่อนออกจากใบหน้าของเธอแล้วทอดออกไปนอกหน้าต่างยังจุดหนึ่ง
“ไม่มีคนที่มีความเหมาะสมครับ” เขาตอบ น้ำเสียงราบเรียบราวกับไม่ใช่เรื่องที่เกี่ยวข้องกับตัวเขาเอง