เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ไม้ดอกหมื่นสี
ตอนที่ 10 ฉันคือระบบที่เป็นของคุณเพียงผู้เดียว
ผ่านไปพักใหญ่ คนผู้นั้นจึงละสายตา แล้วหยิบเอกสารในมือขึ้นมาอีกครั้ง
“นั่งสิ” เขาเอ่ย น้ำเสียงเย็นชา
เจียงหลีจิ้นกะพริบตา ในใจแอบกังขา คนคนนี้คุยง่ายขนาดนี้เลยหรือ? แต่เธอก็ไม่ได้คิดอะไรมาก ลุกขึ้นเดินไปที่โซฟาตัวเดียวในห้องแล้วเอนตัวลงนั่ง
【เสี่ยวอี?】เธอกล่าวเรียกในใจ แต่เรียกไปหลายครั้งเสี่ยวอีก็ไม่ตอบรับ เธอรู้สึกสงสัยว่าเกิดอะไรขึ้น คงไม่ใช่ว่าเมื่อครู่ถูกความหล่อเฟี้ยวของคนคนนั้นทำเอาบั๊กจนหายไปแล้วหรอกนะ?
ผ่านไปพักใหญ่ เสียงของเสี่ยวอีจึงดังขึ้นในหัว: 【ผู้เป็นเจ้าของครับ ผมกลับมาแล้ว เมื่อกี้ผม...บั๊กตายไปครับ】
เจียงหลีจิ้นพูดไม่ออก ได้แต่สบถในใจอย่างบ้าคลั่ง: 【พวกคุณเป็นระบบขยะแบบไหนกันเนี่ย? แค่นี้ก็บั๊กจนหาย? เวอร์ชันที่คุณใช้เป็นของทดลองใช้หรือไง?】
เสี่ยวอีกล่าวอย่างน้อยเนื้อต่ำใจ: 【ผู้เป็นเจ้าของครับ ผมเองก็ไม่รู้ ผมเป็นระบบคู่กายเวอร์ชันล่าสุดแท้ ๆ... คุณโกรธหรือครับ?】