เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 397 ขอโทษครับ ผมยอมรับว่าเมื่อกี้ผมพูดเสียงดังเกินไปหน่อย
เวลาเดินมาถึงเก้าโมงครึ่งในช่วงเช้า
แสงแดดยามเช้าของเมืองหลวงประเทศเกาหลูจีสาดส่องไปทั่วห้องสวีตของโรงแรมตั้งนานแล้ว
แต่สภาพจิตใจของหลิวหมิงเชากลับไม่เข้ากับสภาพอากาศนอกหน้าต่างแม้แต่น้อย
เขายืนอยู่หน้าห้องของเฉินเย่ ก้มมองนาฬิกาข้อมือ พลางถูมือไปมาและเดินวนไปวนมาอย่างกระวนกระวาย
เหลือเวลาอีกไม่ถึงสี่สิบนาที การประชุมเวทีวัฒนธรรมนานาชาติก็จะเริ่มขึ้นแล้ว
ประตูเปิดออก เฉินเย่เดินออกมาพร้อมกับผมเผ้าที่ยุ่งเหยิง
เขายังคงสวมเสื้อฮู้ดตัวเดิมจากเมื่อวาน สภาพเหมือนเพิ่งถูกขุดออกมาจากผ้าห่มอย่างไรอย่างนั้น
หม่าลู่ชางรีบยื่นแฮมเบอร์เกอร์ไก่ทอดที่ซื้อมาจากไชนาทาวน์ พร้อมเครื่องดื่มชูกำลังเรดบูลแช่เย็นหนึ่งกระป๋องให้ทันที
เฉินเย่กัดแฮมเบอร์เกอร์คำโต ก่อนจะกระดกเรดบูลตามไปอึกหนึ่ง แล้วเดินไปหยุดหน้าคอมพิวเตอร์เพื่อขยับเมาส์