กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 357 รู้อยู่แล้วว่าพวกตาแก่พวกนี้ไม่ยอมอยู่เฉยแน่
"หน่วนหน่วน! ลูกแม่! หนูหายไปไหนมา!"
หญิงวัยสามสิบต้นๆ คนหนึ่งพุ่งออกมาจากฝูงชน
ขอบตาบวมแดง เครื่องสำอางบนใบหน้าเลอะเทอะไปหมด
เธอโผเข้ากอดเด็กหญิงตัวน้อยไว้ในอ้อมแขน ก่อนจะทรุดนั่งลงกับพื้น ตัวสั่นเทาไม่หยุด
"แม่แค่ไปเข้าห้องน้ำเอง... ทำไมหนูไม่ยืนรออยู่ที่เดิมล่ะ..."
เด็กหญิงถูกกอดรัดแน่นจนใบหน้าเบี้ยวผิดรูป
แต่ไม่ได้ดิ้นขัดขืน
กลับยื่นมือเล็กๆ ทั้งสองข้างออกมาตบหลังแม่แปะๆ
"แม่อย่าร้องไห้!"