กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 356 ผมคือ... พลเมืองอาวุโสผู้มีจิตสาธารณะแห่งหนานเจียงครับ
เด็กหญิงตัวน้อยถูกพี่ทหารอุ้มลงมาจากห้องนักบิน
ผมเปียสองข้างที่ม้วนเป็นรูปเขาแพะยุ่งเหยิงจนแทบไม่ต่างจากรังนก
เธอยิ้มกว้างจนหุบปากไม่ลง
จากนั้นก็วิ่งเข้ามากอดขาเฉินเย่หมับ
"คุณอาคะ! โตขึ้นหนูอยากขับเครื่องบินด้วย!"
เฉินเย่ก้มหน้ามองเธอ
"ได้สิ งั้นหนูต้องสอบวิชาคณิตศาสตร์ให้ผ่านก่อนนะ"
"หนูได้ตั้งเก้าสิบแปดคะแนน!"
เด็กหญิงเชิดหน้าขึ้น คางยกสูงลิบ