กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 233 พ่อครับ ผมแค่แกล้งแสดงละคร พ่อเชื่อผมไหม
ถ่านไฟลุกโชนอย่างร้อนแรง
ในหม้อทองแดง น้ำซุปใสเดือดปุดๆ เนื้อแกะหั่นบางพอลวกลงไปก็เปลี่ยนสีทันที
หม่าลู่ชางยกแก้วเหล้าขนาดสองเหลี่ยงขึ้นมา แหงนหน้ากระดกเหล้าเอ้อร์กัวโถวลงคอจนหมด รสเผ็ดร้อนของเหล้าทำเอาใบหน้าบิดเบี้ยวไปทั้งหน้า
"หัวหน้าเฉิน เสี่ยวเฉิน ดื่มเปิดกันสักแก้วก่อน!"
เขาคว้าขวดเหล้ามาเติมจนเต็มอีกครั้ง ก่อนวางแก้วกระแทกโต๊ะดังปัง!
"พี่ชายคนนี้มีเรื่องอัดอั้นอยู่ในใจเหลือเกิน!"
ตะเกียบในมือเฉินเย่ชะงักลง เขาไม่ได้แตะต้องแก้วเหล้าตรงหน้าแม้แต่น้อย
หม่าลู่ชางเองก็ไม่ได้คะยั้นคะยอ เอาแต่พรั่งพรูความอัดอั้นของตัวเองออกมา
"สำนักงานกรมกลางนั่น แม่งไม่ใช่สถานที่ที่มนุษย์จะอยู่ได้เลยสักนิด!"