กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 232 เด็กยุค 00 หัดพูดจาอ้อมค้อมยึกยักตั้งแต่เมื่อไหร่ เสียระบบหมด
เฉินเย่สะดุ้งเฮือก รีบเงยหน้าขึ้นทันที
สายตากวาดมองไปรอบๆ อย่างรวดเร็ว
ไม่มีใครสนใจทางนี้
เฉินเย่ถอนหายใจด้วยความโล่งอก ก่อนก้มลงจ้องก้อนเนื้อข้างเท้า
"ทำอะไร! ทำอะไร! แกคิดจะทำอะไร!"
เฉินเย่กดเสียงต่ำคำรามใส่ พร้อมฟาดฝ่ามือลงบนไหล่อวบอ้วนของชายร่างท้วม
"ปล่อยมือ! แกนี่แหละพ่อแท้ๆ ของฉัน!"
"รีบปล่อยไอ้ขานี่เดี๋ยวนี้ ไม่อย่างนั้นฉันไม่รับประกันว่าจะทำเรื่องเลวทรามอะไรลงไปบ้าง!"
เจ้าหมูอ้วนใช้สองแขนกอดขาเขาไว้แน่น เนื้อไขมันบนร่างสั่นกระเพื่อมไปตามแรงขยับ แต่กลับไม่ยอมปล่อยมือ