กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 229 คำสอนของคุณปู่ ต้องพูดภาษาชาวบ้าน พูดภาษาที่ประชาชนฟังเข้าใจ
เฉินเย่ก้าวขึ้นไปบนเวทีประธาน
สายตาของคนนับพันทั่วทั้งห้องประชุมต่างจับจ้องมาที่เขาเป็นจุดเดียว
เขาไม่สนใจสายตาเปี่ยมความคาดหวังที่หลิวเจี้ยนเฉิงส่งมาให้แม้แต่น้อย เดินตรงไปยังหน้าไมโครโฟน
ประหม่าเหรอ?
ไม่มีทางอยู่แล้ว
เขาแทบอยากจะก่อเรื่องใหญ่โตจนฟ้าถล่มลงมาตรงนี้เสียด้วยซ้ำ
ยิ่งไปกว่านั้น ถ้าเป็นไปได้ก็อยากจะล่วงเกินทุกคนที่มีอำนาจสูงสุดให้หมด แล้วรอให้คนจากกรมใหญ่ชี้หน้าด่าเขาสักประโยคว่า 'ไม้ผุที่แกะสลักอย่างไรก็ไม่ได้เรื่อง' จากนั้นก็จับเขาเก็บกระเป๋าส่งกลับหนานเจียงข้ามคืนไปเลย
หนานเจียงน่ะดีจะตาย
ภูเขาสูง ฮ่องเต้อยู่ไกล แม้ตาเฒ่าเหลียงจะขี้เหนียวไปหน่อย แต่ก็ไม่มีทางควบคุมเขาได้อยู่ดี