เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 228 มองตาก็รู้ใจ ล้วนเป็นพวกชอบความบันเทิงเหมือนกันทั้งนั้น
"ผมเหรอ?"
"มาจากตงไห่"
เฉินเย่แต่งเรื่องส่งๆ ไปประโยคหนึ่ง โดยสายตายังคงจับจ้องอยู่บนหน้าจอโทรศัพท์ไม่ละไปไหน
นิ้วโป้งทั้งสองข้างขยับรัวอย่างรวดเร็ว
ภายในหน้าจอ การต่อสู้แบบทีมในเกม 'เกียรติยศแห่งราชา' กำลังดุเดือดเลือดพล่าน
กลยุทธ์นี้เรียกว่าซ่อนตัวอยู่ท่ามกลางผู้คน
ตราบใดที่เขาไม่ติดป้ายชื่อมณฑลหนานเจียง ใครจะจำหน้าเขาได้กัน?
สถานที่เฮงซวยอย่างกรมใหญ่แห่งนี้ เขาไม่อยากอยู่ต่อแม้แต่วินาทีเดียวด้วยซ้ำ ตั้งใจไว้ตั้งนานแล้วว่าขอแค่ปั่นการประชุมบ้าๆ นี้ให้จบ ก็จะรีบเผ่นทันที
แต่ชายวัยกลางคนร่างอ้วนที่นั่งข้างๆ ซึ่งหวีผมเสยไปด้านหลังจนเรียบแปล้กลับไม่ถือสาคนแปลกหน้า เขาไม่ได้ใส่ใจท่าทีเย็นชาของเฉินเย่แม้แต่น้อย