เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 213 ตราบใดที่ฉันเริ่มด่าตัวเองก่อน ก็ไม่มีใครหน้าไหนกล้าด่าฉัน
เฉินเย่ชักมือกลับมา
เมื่อมองจางเหวยหมินที่ยืนเหงื่อท่วมศีรษะอยู่ตรงหน้า เขาก็อดหัวเราะไม่ได้
โอ้โห
ตาแก่นี่ก็เริ่มเข้าใจอะไรขึ้นมาแล้วเหมือนกัน!
ดูท่าทางที่กำลังถูมืออวบอ้วนทั้งสองข้างนั่นสิ ช่างเหมือนกับจางกั๋วเฉียงแห่งเจียงเฉิงในตอนแรกไม่มีผิด ตอนที่อีกฝ่ายอยากคว้าโชคลาภก้อนโตที่หล่นลงมาจากฟ้าไว้เต็มสองมือ
กระแสความนิยมเป็นสิ่งมหัศจรรย์จริงๆ สามารถทำให้คนกลับไปเป็นหนุ่มได้อีกครั้ง แม้แต่ข้าราชการเก่าที่ตรากตรำทำงานมาครึ่งค่อนชีวิตอย่างตาแก่นี่ยังเริ่มละทิ้งศักดิ์ศรีได้แล้ว
"จะใช้บัญชีของตงไห่พวกคุณโพสต์งั้นเหรอครับ?"
เฉินเย่เอนหลังพิงเก้าอี้เกมมิง พลางกวาดตามองอีกฝ่ายตั้งแต่หัวจรดเท้า "นี่มันถึงขั้นชี้หน้าด่าอิงเจี้ยงเลยนะครับ คุณไม่กลัวว่าผู้ว่าการหลี่ของพวกคุณจะโทร.มาด่ากราดกลางดึกหรือไง?"
"ด่ากราดอะไรกัน! ใครจะด่าใคร!"