กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 212 เรื่องแต่งล้วนๆ หากบังเอิญไปตรงกับเรื่องจริง ก็นับว่าบังเอิญเกิ๊น
โจวเจิ้งเผ่นหนีไปอย่างรวดเร็ว ราวกับทาน้ำมันไว้ใต้ฝ่าเท้า หายลับไปไม่เหลือแม้แต่เงา
ไอ้หมอนั่นเจ้าเล่ห์เป็นบ้า พอเห็นว่าเฉินเย่กำลังจะก่อเรื่อง ถึงกับไม่สนใจเกมฉบับสะสมที่เพิ่งซื้อมาแล้วด้วยซ้ำ
ในที่สุดห้องก็กลับมาเงียบสงบเสียที
เฉินเย่สวมหูฟัง นิ้วมือเคาะลงบนแป้นพิมพ์
นักศึกษาชายสายอีสปอร์ตทั้งสี่คนเข้าประจำตำแหน่ง ทีมจัดอันดับห้าคนในหุบเขาก็เริ่มออกเดินทางอย่างเป็นทางการ
"เลนกลาง! มาช่วยแก๊งก์หน่อย!"
"ซัพพอร์ตช่วยเปิดวิสัยทัศน์ให้ที!"
"เชี่ย! ป่าฝั่งตรงข้ามยังกล้ามาขโมยบัฟน้ำเงินของฉันอีกเหรอ? ฆ่ามันเลย!"
ภายในห้องพัก เสียงรัวแป้นพิมพ์ผสมปนเปไปกับเสียงตะโกนโหวกเหวกในเกมจนกลายเป็นเสียงอึกทึก