เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 167 กลุ่มแชตประชาสัมพันธ์มณฑลหนานเจียงเป็นครอบครัวเดียวกัน (ฉบับไม่มีเฉินเย่)
หมอนี่คิดจะหนี!
ไม่ได้เด็ดขาด!
ลูกคิดในใจของจ้าวกังดีดรัวดังเป๊าะแป๊ะ
ถ้าปล่อยพ่อคุณคนนี้หนีไปได้ พวกหมาป่าหิวโหยที่กำลังตามมาทีหลังจะไม่รุมฉีกเขาเป็นชิ้นๆ ทั้งหนังทั้งกระดูกหรอกหรือ?
ไม่ได้! ไม่มีทาง!
ไม่อย่างนั้นจะคุ้มกับที่เขาเหยียบคันเร่งจนรถพ่นควันดำตลอดทาง อุตส่าห์ดั้นด้นเดินทางไกลนับพันลี้มาถึงที่ว่าการมณฑล เพื่อแย่งชิงธูปดอกแรกได้อย่างไร!
"ผอ.เฉิน! ผอ.เฉินน้อย!" จ้าวกังคว้าแขนอีกฝ่ายไว้แน่น ไม่ยอมปล่อย รอยย่นบนใบหน้าเบียดอัดกันจนกลายเป็นดอกเบญจมาศ "จะไปไหนครับ! เข้าไปนั่งข้างในก่อนสิครับ เข้าไปนั่งข้างใน!"
เฉินเย่สะบัดแขนสองสามที แต่ก็สะบัดไม่หลุด
"อะไรของคุณ!" เฉินเย่ทำหน้าเอือมระอาเต็มที