กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 135 เด็กยุค 00 คือคนรุ่นที่ล่มสลายงั้นเหรอ
ปัง!
ประตูห้องทำงานถูกไขเปิดด้วยกุญแจสำรอง จางกั๋วเฉียงขอบตาแดงก่ำ พุ่งพรวดเข้ามา
"นอนอยู่ได้!"
"โอ้สวรรค์! ฟ้าจะถล่มอยู่แล้ว แกยังนอนหลับลงอีกหรือ!"
เขากระชากหมวกแก๊ปที่เฉินเย่ใช้ปิดหน้าออกทันที
เฉินเย่ถูกแสงสว่างสาดใส่จนต้องหรี่ตา ใบหน้าเต็มไปด้วยอารมณ์หงุดหงิดของคนเพิ่งตื่น ปากก็พึมพำอย่างงัวเงียว่า "โวยวายอะไรกันนักหนา มีใครตายหรือไง?"
"ก็เกือบแล้ว!" จางกั๋วเฉียงยื่นหน้าจอโทรศัพท์จ่อเข้าไปตรงหน้าเฉินเย่ แสงจากหน้าจอส่องให้ใบหน้าแก่ชราของเขาดูซีดเผือด "แกดูเอง!"