กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 47 ควันหลงตลาดโต้รุ่ง นายอำเภอร้องไห้น้ำตานองหน้ามาขอความช่วยเหลือ
เช้าตรู่ของวันถัดมา
ภายในอาคารที่ว่าการเมืองเจียงเฉิงอบอวลไปด้วยกลิ่นยาหม่อง
กิจกรรมเมื่อคืนทำเอาคนกลุ่มนี้เหนื่อยแทบหมดสภาพ
แต่ละคนต่างมีขอบตาดำคล้ำ เดินเหินโซเซ แม้แต่จะทักทายกันยังแทบไม่มีแรง
"พี่หลี่ เอวของพี่ยังไหวอยู่ไหม?"
"อย่าพูดถึงเลย เมื่อคืนช่วยนักท่องเที่ยวขนเบียร์ไปตั้งสามร้อยกว่าลัง ตอนนี้รู้สึกเหมือนเอวไม่ใช่ของตัวเองแล้ว"
ภายในห้องทำงานของหวังเจี้ยนกั๋ว
เขากำลังนอนแผ่หลาอยู่บนเก้าอี้ผู้บริหาร
ดวงตาปิดสนิท