เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 394 พ่อและลูก สามีและภรรยา
“ผู้บัญชาการกองพล ข้าอยากเลิก!” หลี่หยางกงวิ่งเข้าไปในเต็นท์ทหารของอวี่จื่อเกาและพูดเสียงดัง
“ต้านอวิ๋นตีเจ้าอีกแล้วเหรอ?” อวี่จื่อเกาพูดติดตลกด้วยรอยยิ้ม
“ตีที่ไหนกัน ข้า ชายอกสามศอกจะโดนผู้หญิงตีได้อย่างไร ผู้หญิงคนนี้ตีข้า ข้าแค่ไม่ตอบโต้!”
หลี่หยางกงพูดอย่างโกรธจัด พร้อมกับปิดรอยเล็บที่คอด้วยมือของเขา
อวี่จื่อเกากลั้นยิ้มและพูดว่า “ไปหาผู้ว่าการใหญ่เองแล้วกัน การแต่งงานของเจ้าได้รับการอนุมัติจากผู้ว่าการใหญ่เองแล้ว ข้าตัดสินใจไม่ได้”
หลี่หยางกงเสียอารมณ์และพูดว่า “ถ้าข้ารู้ว่าจะเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น ข้าไม่ควรไปที่หมู่บ้านเหยา!”
อวี่จื่อเกาหัวเราะอีกครั้งและพูดว่า “นั่นไม่ใช่สิ่งที่เจ้าพูดตอนลงชื่อในทะเบียนสมรส ทำไมเจ้าถึงอยากหย่าหลังแต่งได้เพียงเดือนเดียว?”
ตามระเบียบการทหาร ไม่ว่านายทหารหรือทหารจะแต่งงาน พวกเขาจะต้องยื่นคำร้องขอใบทะเบียนสมรสต่อผู้บังคับบัญชา
เจ้าหน้าที่ฝ่ายเสนาธิการอย่างหลี่หยางกงต้องยื่นคำร้องโดยตรงต่อสำนักงานผู้ว่าการใหญ่และได้รับอนุมัติก่อนจึงจะแต่งงานได้