เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 393 เมื่อไม่มีสิ่งใดก็มีประโยชน์
พระราชวังต้องห้าม พระราชวังอวี่ซี
ตั้งแต่กลับมาเมืองหลวง จักรพรรดิเจียจิงก็อาศัยอยู่ในพระราชวังอวี่ซี
เพื่อสร้างความมั่นใจให้กับบิดา จักรพรรดิหลงชิงได้เตรียมวัตถุดิบสำหรับเล่นแร่แปรธาตุจำนวนมากในพระราชวังอวี่ซี และยังได้นำหม้อปรุงยาที่ถูกทิ้งไว้ระหว่างการกบฏที่ไทหยวนกลับมาอีกด้วย
อย่างไรก็ตาม ตั้งแต่กลับมาเมืองหลวง เจียจิงก็สูญเสียความสนใจในการเล่นแร่แปรธาตุและลัทธิเต๋าไป
แต่เจียจิงก็ไม่เคยออกจากพระราชวังอวี่ซีเลย คำขอเดียวของเขาคือขอให้หลานชายของเขา จูอี้จุน มาที่พระราชวังบ่อยขึ้นเพื่อเป็นเพื่อนเขา
แน่นอนว่าจักรพรรดิหลงชิงไม่มีข้อโต้แย้งต่อคำขอของบิดา เขาจะขอให้เฟิงเป่า ขันทีใหญ่ของเขาพาจูอี้จุนไปเยี่ยมอดีตจักรพรรดิทุกๆ สองสามวัน
บางทีอาจเป็นเพราะเขาไม่ได้ถูกแต่งตั้งให้เป็นรัชทายาทมาเป็นเวลานาน จักรพรรดิหลงชิงจึงแต่งตั้งลูกชายคนเดียวของเขาเป็นรัชทายาทหลังจากที่เขาขึ้นครองบัลลังก์
วันนี้ก็เป็นอีกวันเช่นนี้ หลังจากที่เฟิงเป่าส่งเจ้าชายเข้าไปในพระราชวังอวี่ซี เขาก็ไม่กล้าไปไกล แต่เขาก็ไม่กล้าเข้าไปในพระราชวังอวี่ซีเช่นกัน เขาทำได้เพียงรออยู่ใต้ชายคา
“พ่อทูนหัว”