เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 353 ตะปูที่ทิ้งไว้ในเมืองหลวง
พ่อของชายารัชทายาท หลี่เว่ย ทำเงินได้มากมายจากการค้าเสื้อผ้าฤดูหนาวที่ผ่านมา
เมื่อราคาข้าวในเมืองหลวงเพิ่มขึ้น หลี่เว่ยก็ได้รับเลือกให้เป็นผู้นำของพ่อค้าข้าว ชื่อเสียงของเขาในหมู่พ่อค้าข้าวพุ่งสูงขึ้นเนื่องจากมิตรภาพกับลูกเขย อวี่อ๋อง
ในตอนที่หลี่เว่ยรีบไปที่อื่นเพื่อซื้อข้าว หวังว่าจะได้กำไรก้อนใหญ่อีกก้อน
เมื่อกองทัพใหม่ตะวันออกเฉียงใต้ขึ้นบกที่ต้ากู่ หลี่เว่ยไม่มีทางเลือกนอกจากละทิ้งฉุ้งฉางทั้งหมดและหนีไปทางเหนือกับอวี่อ๋องอย่างรีบเร่ง
เป็นผลให้ความมั่งคั่งทั้งหมดที่หลี่เว่ยสะสมมาก่อนหน้านี้สูญหายไปหมด และเขาไม่ได้เอาเงินมาด้วยแม้แต่เหรียญเดียว
แม้ว่าหลี่เว่ยจะเป็นพระญาติ อวี่อ๋องก็แบ่งเสบียงให้เขาตลอดทาง แต่หลี่เว่ยที่เคยใช้ชีวิตหรูหรามาก่อนจะเต็มใจใช้ชีวิตด้วยเงินจำนวนน้อยนิดเช่นนี้ได้อย่างไร?
เมื่อสถานการณ์ในเสวียนฟู่ค่อยๆ มั่นคงขึ้น และแม่ทัพของเสวียนฟู่และต้าถงก็สาบานว่าจะจงรักภักดี โหวผิง พ่อค้าภายใต้ปกครองของหลี่เว่ยก็เข้าพบหลี่เว่ย
“ท่านพ่อตา การค้ายิ่งใหญ่นี้อยู่ตรงหน้าแล้ว และท่านร้องว่าจนทั้งๆ ที่นั่งอยู่บนภูเขาทองคำ!”
โหวผิงเป็นบริวารของหลี่เว่ย เขาทำสัญญาเสื้อผ้าฤดูหนาว 3,000 ตัวครั้งล่าสุด และทำเงินได้มากมาย