เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 329 ผู้ว่าการใหญ่ให้ข้านำข้อความมาให้เจ้า
เมื่อเทียบกับความวิตกกังวลของขุนนางในกรมกลาโหมแล้ว หลี่กั่วจางก็มีชีวิตที่สบายๆ ในช่วงนี้
หลังจากจ้างช่วงซื้อเสื้อผ้าฤดูหนาวให้คนอื่น หลี่กั่วจางก็ไปสนุกกับการตีไก่ทุกวัน
โหวผิงเป็นพ่อค้าตัวเล็กที่คอยเอาใจหลี่กัวจาง ด้วยความสัมพันธ์กับหลี่เว่ย โหวผิงยังได้รับสิทธิในการซื้อเสื้อผ้าฤดูหนาว 2,000 ชุดอีกด้วย
เสื้อผ้าฤดูหนาวชุดนี้มีจำนวนรวม 30,000 ชิ้น และราคาซื้อที่ราชสำนักกำหนดคือหนึ่งตำลึงเงินต่อชิ้น
หลี่เว่ยทำกำไรได้สองเหรียญเงิน และราคาซื้อที่เขาจ่ายให้โหวผิงคือแปดเหรียญเงิน
ปัจจุบัน ในตลาดของเมืองหลวงเสื้อผ้าฤดูหนาวราคาถูกที่สุดและบางที่สุดมีราคาประมาณหกเหรียญเงิน เดิมทีทุกคนคิดว่าหากซื้อในตลาดของเมืองหลวงก็จะได้เงินส่วนต่างสองเหรียญเงินสำหรับเสื้อฤดูหนาวแต่ละตัว
แต่ในไม่ช้าโหวผิงก็พบว่าเขาคิดผิด
ในขณะที่ทุกคนกำลังซื้อเสื้อผ้าฤดูหนาวในตลาด ราคาเสื้อผ้าฤดูหนาวในเมืองหลวงก็พุ่งสูงขึ้นถึง 30% ในเวลาไม่ถึงสามวัน ผู้คนในเมืองหลวงบ่นอย่างขมขื่น และโหวผิงก็ไม่สามารถหาเสื้อผ้าฤดูหนาวราคาถูกได้เลย
โหวผิงต้องไปที่เติ้งโจวกับเพื่อนร่วมทำสัญญาอีกหลายคน