เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 328 กฎระเบียบของชายแดน
อวี่ต้าโหยวไม่ได้ตอบคำถามของลู่เอ๋อร์
เขาจ้องไปที่หญ้าฤดูใบไม้ร่วงที่แผ่ขยายพันกันยุ่งเหยิง ณ ขอบฟ้าไกลออกไป
การควบม้าไปบนทุ่งหญ้าอันกว้างใหญ่ เจ้าจะรู้สึกเหมือนกำลังเดินอยู่บนชายแดนของอารยธรรม
หลังจากอยู่ที่ป้อมเฮ่อจงมานาน อวี่ต้าโหยวก็มีความคิดมากมาย
“ลู่จวงซื่อ ท่านมาที่ทุ่งหญ้าเป็นครั้งแรงใช่หรือไม่?”
ลู่เอ๋อร์ตะลึงไปชั่วขณะ จากนั้นก็พยักหน้า
หลังจากที่เขาเป็นผู้ใหญ่ เขาก็ทำงานเป็นจินอี้เว่ยในเมืองหลวง แม้กระทั่งตอนที่เขาออกจากเมืองหลวงเพื่อทำงาน เขาก็ไปที่เมืองใหญ่ๆ เป็นหลัก นี่เป็นครั้งแรกที่เขามาชายแดน
“ตอนที่อยู่เมืองหลวง ซูเซียงกงมาหาข้าในเรือนจำ ตอนนั้นราชสำนักยังไม่ได้ตัดสินโทษข้า ซูเซียงกงบอกข้าว่าราชสำนักน่าจะส่งข้าไปที่ชายแดน”
“ท่านซูมีวิสัยทัศน์เฉียบแหลม ดังที่เขาทำนายไว้ ข้ามาที่ต้าถงและได้เห็นทุ่งหญ้าเหอเถา”