เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 257 ยาและเมล็ดพันธุ์
“พี่อาเจ๋อกลับมาแล้ว!”
หลินเหลียงจุนวิ่งเข้ามาในคฤหาสต์ไป๋หู่ หลินโม่จุนกำลังจะลุกขึ้น แต่นางกลับนั่งลงตรงๆ และพูดกับน้องชายว่า
“กลับมาแล้ว ทำไมต้องตะโกนด้วย?”
ทันใดนั้น ซูเจ๋อก็ก้าวเดินเข้ามา หลินโม่จุนจ้องมองน้องชายด้วยสายตาดุดัน หลินเหลียงจุนรีบวิ่งออกไปทันที
หลินโม่จุนมองตำราพิชัยสงครามในมือของนางและพูดอย่างเย็นชา “ไม่คิดว่านายท่านซูจะกลับมาเร็วขนาดนี้? แต่งงานใหม่หมาดๆ แล้วจะไม่สนใจภรรยาคนสวยของท่านแล้วหรือ?”
ซูเจ๋อสัมผัสได้ถึงบรรยากาศที่ตึงเครียด แต่เขาก็ยังยิ้มและพูดว่า “การป้องกันที่ชางหนิงเว่ยล้วนต้องขอบคุณการทำงานหนักของท่านหัวหน้า ข้าจึงรีบกลับมาตามจดหมายของท่านทันที”
หลินโม่จุนวางหนังสือลงและพูดว่า “ดูเหมือนเสน่ห์ของเจ้าสาวจะไม่ยิ่งใหญ่เท่ากับเกาะต้าหยวน?”
ซูเจ๋อไออย่างกระอักกระอ่วน หลินโม่จวิ้นพูดต่อ
“ข้าไม่รู้ว่าทำไมท่านถึงคิดถึงเกาะต้าหยวนอยู่ตลอดเวลา บนเกาะมีเพียงคนไม่กี่คน และข้าเห็นว่าเกาะเต็มไปด้วยป่าทึบ และยากที่จะพัฒนา”