เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 244 หลี่ซือเจิน
เมื่อหลี่ซือเจินเดินทางมาถึงเมืองไท่โจว เขาก็ได้เห็นสภาพอันเลวร้ายจากโรคระบาดในเมืองนี้
ไท่โจวเป็นศูนย์กลางอุตสาหกรรมเกลือของภาคเหนือของแม่น้ำแยงซี และเป็นเมืองที่มีประวัติศาสตร์ยาวนาน ตั้งอยู่ที่จุดบรรจบระหว่างแม่น้ำแยงซี แม่น้ำหวย และคลองใหญ่
นับตั้งแต่ที่เมืองหยางโจวรุ่งเรืองขึ้นมา ไท่โจวก็กลายเป็นเมืองที่เจริญรุ่งเรืองตามไปด้วย
หวังเกิ่นเคยมาบรรยายที่นี่และก่อตั้ง “สำนักไท่โจว” พร้อมทั้งรับลูกศิษย์มากมาย มีคนเล่ากันว่าเมื่อใดก็ตามที่หวังเกิ่นมาบรรยาย ถนนในเมืองจะว่างเปล่าเพราะผู้คนต่างพากันไปร่วมฟังอย่างล้นหลาม
แต่เมื่อหลี่ซือเจินเดินทางมาถึงเมืองในครั้งนี้ เขาได้เห็นอีกภาพหนึ่งที่สะเทือนใจ-ถนนหนทางในเมืองว่างเปล่าเพราะโรคระบาด
หมู่บ้านหลายแห่งถูกทิ้งร้างไปโดยสิ้นเชิง เนื่องจากแม่น้ำหวยที่ถูกขุดขึ้นได้พัดพาพื้นดินออกไปพร้อมกับพัดพาหมู่บ้านทั้งหลายหายไปในคืนเดียว
ผู้รอดชีวิตก็ต้องต่อสู้กับการระบาดของโรค มีคำกล่าวว่าบ้านเรือนเก้าในสิบแห่งนั้นร้างไปหมด
หลังจากหลี่ซือเจินได้วินิจฉัยโรคให้กับผู้ป่วยหลายราย เขาก็ยืนยันได้ว่านี่คือ “โรคกู่” ที่ซุนซือเหมี่ยวเคยกล่าวถึงใน “ตำราเฉียนจินฟาง” ซึ่งกล่าวไว้ว่า
“บางคนมีอาการบวมน้ำ ท้องใหญ่ แขนขาผอมแห้ง และท้องแข็งเหมือนหิน……โรคนี้เป็นโรคที่รักษาไม่ได้ ต้องใช้การบำบัดฟื้นฟูอย่างช้าๆ เท่านั้น”