เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 226 การเก็บภาษีขึ้นอยู่กับทหาร
เมื่อเปรียบเทียบกับเมืองก่อนหน้าที่เสื่อมโทรม เมืองหนานจิงถือว่าเจริญรุ่งเรืองเป็นพิเศษ
ในฐานะหนึ่งในเมืองหลวงตามกฎหมายของจักรวรรดิ เมืองหนานจิงอย่างน้อยก็เป็นหน้าเป็นตาของราชวงศ์หมิง แม้ว่าปีที่แล้วโจรสลัดญี่ปุ่นจะเข้ามาใกล้เขตชานเมืองหนานจิง แต่ข้างนอกเมืองยังคงคึกคักด้วยผู้คนสัญจรไปมา
ในช่วงเวลาที่บัณฑิตใหม่เข้าศึกษาจะมีคิวยาวหน้าประตูเมืองหนานจิง
ในเขตเมืองหลวงอย่างหนานจิง แม้แต่เจ้าหน้าที่และทหารที่เฝ้าประตูเมืองก็ยังมีท่าทางหยิ่งผยองราวกับเป็นทูตจากสองเมืองหลวงใหญ่ บัตรผ่านของบัณฑิตที่เข้ามาในเมืองถูกตรวจสอบอย่างละเอียด และสินค้าที่พกติดตัวมาตรวจเข้มยิ่งกว่า
หลินเต๋อหยางกอดปืนที่ห่อด้วยผ้าไว้อย่างกระวนกระวาย แต่หลังจากซูเจ๋อใช้สกิลพิเศษและยัดเงินลงในมือของทหารรักษาการณ์ กลุ่มก็สามารถเข้าเมืองได้อย่างราบรื่น
หวงเหมาชงมองไปยังถนนกว้างและอดอุทานออกมาไม่ได้ว่า “คู่ควรแก่การเป็นหนึ่งในสองเมืองหลวงจริงๆ รุ่งเรืองกว่ามณฑลฝูโจวมาก”
จ้าวปิ่งจงและฝานฉงหมิงพยักหน้าเห็นด้วย พวกเขาผ่านหลายเมืองระหว่างการเดินทางขึ้นเหนือจากเจ้อเจียง แต่ไม่มีเมืองใดที่เจริญรุ่งเรืองเท่าหนานจิง
หลี่จือพูดอย่างเฉยเมยว่า “หนานจิงเป็นที่ดี แต่ไม่ง่ายที่จะอยู่ได้ ชื่อเสียง ความมั่งคั่ง และอำนาจล่อลวงจิตใจของผู้คน หนานจิงเป็นที่ที่ไม่เหมาะสำหรับการศึกษาเลย!”