เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 215 อาของฟางรั่วหลาน
เมื่อเห็นว่าซูเจ๋อกำลังขมวดคิ้ว นายอำเภอซุนจึงยกนิ้วขึ้นพร้อมพูดว่า
“ท่านเจี่ยหยวน หากยังไม่พอ 1 ใน 10 ล่ะ? ท่านจ่ายเงิน 100 ตำลึง แล้วข้าจะคืนให้ท่าน 90 ตำลึงเป็นการส่วนตัว ดีไหม? เท่านี้แหละ ไม่มากไปกว่านี้!”
ซูเจ๋อไม่คาดคิดว่าเขาจะกลายเป็นผู้มีอิทธิพลท้องถิ่นกะทันหัน เขาจึงกล่าวว่า
“เนื่องจากท่านขอร้อง ข้าจึงยินดีบริจาค แต่ท่านกล่าวว่าราคาข้าวที่ต่ำส่งผลกระทบต่อประชาชน ข้าสนใจเป็นอย่างมาก โปรดชี้แนะข้าด้วย”
เมื่อได้ยินว่าซูเจ๋อยินดีบริจาคเงิน นายอำเภอซุนจึงถอนหายใจด้วยความโล่งอก
นายอำเภอซุนสอบผ่านการสอบจอหงวนเมื่ออายุได้ 30 ปี หลังจากสอบตกสองครั้ง เขาจึงได้เข้ารับตำแหน่งเล็กๆ เช่นเดียวกับไห่รุ่ย เขาเริ่มต้นจากการเป็นอาจารย์โรงเรียนและดำรงตำแหน่งเป็นเจ้าหน้าที่หลักในหลายเมือง รวมถึงอัยการ และสุดท้ายก็เป็นนายอำเภอ เขาเป็นขุนนางระดับล่างที่มีประสบการณ์มากมาย
เขาลูบเคราแพะของเขาแล้วอธิบายเหตุผลว่าทำไมราคาข้าวที่ต่ำส่งผลกระทบต่อประชาชน ซูเจ๋อรู้ดีว่าเป็นเพราะปัญหาเงินฝืดจากการที่มีปริมาณเงินไม่เพียงพอ แต่เขาไม่คาดคิดว่านายอำเภอซุนจะสามารถคิดถึงปัญหานี้ได้เช่นกัน
เป็นอย่างที่คาดไว้ ราชวงศ์หมิงไม่ขาดแคลนคนเก่ง ความจริงที่ว่านายอำเภอซุนสามารถหาสาเหตุที่ทำให้เงินฝืดได้ทำให้ซูเจ๋อมองนายอำเภอซุนในแง่บวกมากขึ้น
จากคำพูดของเขา ซูเจ๋อรู้ว่านายอำเภอซุนเข้าใจเรื่องการเงินเป็นอย่างดี