เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 214 อาจารย์หวงคือข้าเอง
ในกรมมหาดไทย ขันทีหลี่ฟางอารมณ์ดีเป็นพิเศษ ขันทีเถาทำผลงานได้ดีในฝูเจี้ยน เงินตราใหม่ที่เขาผลิตนั้นแพร่หลายทั่วฝูเจี้ยน แม้แต่ขุนนางท้องถิ่นในฝูเจี้ยนยังยอมรับว่าขันทีเถาทำงานได้ดี และประชาชนก็สรรเสริญเขา
แต่เหตุผลที่หลี่ฟางอารมณ์ดีไม่ใช่เพราะเรื่องนั้น ขันทีไม่ได้ออกจากวังเพื่อสร้างชื่อเสียง พวกเขาออกไปทำงานเพราะต้องการทำงานให้เสร็จลุล่วง หากงานไม่เสร็จ ต่อให้มีชื่อเสียงดีแค่ไหนก็ไร้ประโยชน์ หากทำงานสำเร็จ ต่อให้ชื่อเสียงไม่ดีนักก็ไม่เป็นไร ตราบใดที่จักรพรรดิพอใจ ขันทีจะมีโอกาสรุ่งเรืองในอนาคต
สิ่งที่ทำให้หลี่ฟางพอใจคือ ในครั้งนี้ขันทีเถาทำงานได้ยอดเยี่ยม! สำหรับวังหลวง สิ่งที่สำคัญที่สุดในการผลิตเงินตราครั้งนี้คือการทำเงินให้จักรพรรดิ ขันทีเถากวาดเงินเก่าในฝูเจี้ยนทั้งหมด และการผลิตเงินตราก็ดำเนินไปอย่างราบรื่น ระบบเงินตราจึงถูกปรับให้เป็นปกติ ซึ่งทำให้จักรพรรดิพอใจ แต่สิ่งที่ทำให้จักรพรรดิพอใจที่สุดคือจำนวนเงินที่ขันทีเถาส่งกลับมายังวังหลวง
ในอดีตขันทีที่ถูกส่งออกไปทำงานจะต้องลักลอบขนเงินกลับไปยังคลังลับ หรือ “บริจาค” ภายใต้ข้ออ้างต่างๆ ถ้าทำไม่ดี ขุนนางในราชสำนักจะคอยจับตาดูและวิจารณ์
ถึงแม้ว่าคลังหลวงจะเป็นคลังส่วนตัวของจักรพรรดิ แต่ทุกอย่างต้องถูกต้องตามกฎหมาย มันดูไม่ดีนักสำหรับจักรพรรดิเต๋า จักรพรรดิแห่งราชวงศ์หมิงและบิดาแห่งประชาชน ที่จะส่งขันทีออกไปกอบโกยทรัพย์สินจากประชาชน