เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 167 สถานการณ์ในภาคตะวันออกเฉียงใต้ดีมาก
“ลุงเซี่ยนจง!”
ซูเจ๋อพบกับหลินเซี่ยนจงที่กำลังยุ่งอยู่ท่ามกลางกลุ่มคน
ช่างไม้เฒ่าถือไม้บรรทัดในมือ ยังคงวัดระยะห่างอย่างรอบคอบ เมื่อเห็นซูเจ๋อ เขาก็วางงานลงแล้วส่งต่อให้ศิษย์ของเขา จากนั้นจึงพูดกับซูเจ๋อว่า “อาเจ๋อ กลับมาจากในเมืองแล้วเหรอ?”
“อืม เรื่องในเมืองเรียบร้อยแล้ว เลยมาดูที่กองทหาร”
ซูเจ๋อถามอีกว่า “ลุงเซี่ยนจงไม่ได้อยู่ที่เกาะเหรอ?”
เกาะที่กล่าวถึงคือเกาะตงอ้าว เมื่อไม่นานมานี้หลินเซี่ยนจงกำลังซ่อมเรือที่เกาะตงอ่าวและยุ่งอยู่กว่าหนึ่งเดือน ทำไมถึงกลับมาเร็วเช่นนี้?
หลินเซี่ยนจงชี้ไปที่ผิวที่เข้มขึ้นแล้วกล่าวว่า “อาเจ๋อ ทำไมเจ้าถึงเหมือนไป๋หู่ ใช้งานข้าแทบตาย? ข้ามอบหมายงานทั้งหมดบนเกาะให้กับลูกศิษย์แล้ว ข้ากลับมาครั้งนี้เพื่อจัดการกับสิ่งนี้”
“กังหันน้ำ?”
หลินเซี่ยนจงพยักหน้า ที่จริงแล้วกังหันน้ำได้ปรากฏขึ้นมานานแล้วและถูกบันทึกไว้ในตำราเกษตรในสมัยราชวงศ์หยวน