เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 166 สารสำคัญของเหล้าและดอกไม้
“โหยวต้าเจี้ยนกำลังถลุงตะกั่วหรือ?” ซูเจ๋อเอ่ยขึ้นทันทีที่เขาเข้ามาในเหมืองเงิน เขาเห็นขันทีเสี่ยวโหยวจ้องหม้อตะกั่วหลอมด้วยความตื่นเต้น
ขันทีเสี่ยวโหย่วหันกลับมาและเห็นซูเจ๋อ เขารีบพูดว่า “ท่านซู ท่านกำลังทำให้ข้าลำบากใจ ข้าเป็นแค่ข้ารับใช้ในวังเท่านั้น ให้เรียก ‘ต้าเจี้ยน’ ได้อย่างไร?”
“ต้าเจี้ยน” เป็นคำเรียกที่ใช้ในความเคารพต่อขันทีผู้มีอำนาจ และบางครั้งก็ถูกเรียกว่า “จงกุ้ยเหริน” ซึ่งหมายถึงขุนนางในวัง
ซูเจ๋อยิ้มและพูดว่า “ราชวงศ์นี้ไม่มีมหาเสนาบดี แต่ขันทีท่านยังเรียกข้าว่ามหาเสนาบดี”
ขันทีเสี่ยวโหยวหัวเราะอย่างสุภาพและรู้สึกว่าซูเจ๋อใกล้ชิดกับเขามากขึ้น ซูเจ๋อแตกต่างจากบัณฑิตคนอื่นๆ เขาไม่เคยดูถูกเขาพ่อและลูก
ขันทีเสี่ยวโหยวติดตามขันทีฮูออกจากวังและมักถูกบัณฑิตเหล่านี้ดูถูก พวกเขาคิดว่าคำว่า “ขันที” เป็นคำที่ดี แต่ก็มีคำวิจารณ์ที่ไม่สุภาพด้วย เช่นคำว่า “คนทรยศ”
การแสดงความเคารพของพวกเขาเป็นเพียงความกลัวในอำนาจของวังเท่านั้น ซึ่งแตกต่างอย่างสิ้นเชิงจากท่าทางของซูเจ๋อที่ปฏิบัติต่อทุกคนอย่างเท่าเทียม
ซูเจ๋อเป็นบัณฑิตที่มีความสามารถ ดังนั้นขันทีเสี่ยวโหยวจึงคิดว่าซูเจ๋อเป็นคนพิเศษ
ซูเจ๋อไม่ลังเลที่จะพูดคุยต่ออย่างสุภาพ เขาเรียกขันทีโหยวว่า “ท่านขันทีโหยว ไม่ทราบว่าท่านกำลังดูอะไรอยู่?”