เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 149 ประโยชน์ของความคล่องแคล่ว
ก่อนที่จะไปเกาะตงอ่าว ซูเจ๋ออยู่ในโถงบรรพชนทุกวันใช้เครื่องมือขัดกระจก
ในราชวงศ์หมิงยังใช้กระจกสำริดอยู่ และเพื่อให้กระจกสะท้อนภาพมนุษย์ได้อย่างชัดเจน มันจำเป็นต้องได้รับการขัดเงาซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ผู้ที่ทำงานนี้เรียกว่าช่างขัดกระจก และในชางหนิงเว่ยก็มีชายชราผู้หนึ่งที่รับผิดชอบในการขัดกระจกโดยเฉพาะ ซูเจ๋อยืมเครื่องมือสำหรับขัดกระจกจากชายชราผู้นั้นและใช้เวลาทั้งวันในการทำงานนี้
หลินเหลียงจุนมองดูซูเจ๋อที่กำลังขัดหินคริสตัลสองก้อนด้วยเครื่องมือขัดกระจก และอดไม่ได้ที่จะถามว่า
“พี่อาเจ๋อ นี่คือแก้วระดับสูงสุด ท่านขัดมันจนอยู่ในสภาพนี้ได้อย่างไร?”
หินคริสตัลธรรมชาติสองก้อนนี้เป็นสมบัติของฮูกงกง และซูเจ๋อใช้เงินซื้อพวกมันจากฮูกงกง หลินเหลียงจุนไม่เคยเห็นแก้วที่โปร่งใสและไร้ตำหนิเช่นนี้มาก่อน ชัดเจนว่าเป็นของราคาแพงมาก แต่ซูเจ๋อกลับใช้เครื่องมือขัดกระจกขัดมัน และเปลี่ยนแก้วดีๆ ให้กลายเป็นแผ่นกลมประหลาดๆ
สิ่งที่ซูเจ๋อกำลังสร้างนั้น แน่นอนว่าคือกล้องส่องทางไกล
จีนมีประวัติการทำแก้วมายาวนาน แต่แก้วสีขาวใสไร้ตำหนิไม่ปรากฏจนกระทั่งกลางราชวงศ์ชิง แก้วที่ผลิตในราชวงศ์หมิงมักเป็นแก้วสี เช่น แก้วเคลือบ ผู้คนในราชวงศ์หมิงคลั่งไคล่ในเรื่องแก้วเคลือบมาก แต่ซูเจ๋อไม่มีเวลาไปจัดการกับมันในตอนนี้ เนื่องจากแก้วประดิษฐ์ไม่โปร่งใสพอ เขาจึงต้องหาหินแก้วธรรมชาติ