เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 140 โคลชิซินและซาลิซิน
ขันทีหนุ่มเป็นบุตรบุญธรรมของฮูกงกง ฮูกงกงเป็นเพียงผู้ดูแลเหมืองเล็กๆ และเป็นขุนนางวังหลังชั้นหก ย่อมไม่มีบุตรบุญธรรมมากมายเหมือนขันทีอาวุโส ขันทีหนุ่มมีนามสกุลว่า “โหยว” หลังจากเข้าวัง เขาทำงานเป็นคนงานในสำนักย้อมและทอผ้าจนได้รับความสนใจจากฮูกงกงและถูกรับเป็นบุตรบุญธรรม
ความสัมพันธ์ระหว่างพ่อบุญธรรมกับบุตรบุญธรรมเช่นนี้มีมาแต่โบราณ เมื่อพ่อบุญธรรมอยู่ในจุดสูงสุดของอาชีพ เขาจะปกป้องและสนับสนุนบุตรบุญธรรม เมื่อพ่อบุญธรรมชรา บุตรบุญธรรมจะดูแลเขาในยามแก่เฒ่า
แน่นอนว่านี่เป็นเพียงอุดมคติเท่านั้น แม้แต่ญาติสนิทก็ยังมีความสนิทสนมแตกต่างกัน นับประสาอะไรกับความสัมพันธ์ระหว่างพ่อบุญธรรมกับบุตรบุญธรรม
อย่างไรก็ตาม ฮูกงกงค่อนข้างใจกว้างกับเสี่ยวโหยวจื่อ และเสี่ยวโหยวจื่อก็ทำงานหนักตามฮูกงกงไปฟูเจี้ยนเพื่อตรวจสอบเหมือง ความสัมพันธ์ระหว่างทั้งสองคนแน่นแฟ้นเหมือนพ่อกับลูกจริงๆ
หลังจากพบกับซูเจ๋อ ขันทีหนุ่มกล่าวว่า “ท่านซู ท่านพ่อบอกว่าสีย้อมทำเสร็จแล้ว เชิญท่านมาดูหน่อย!”
สีย้อม! ซูเจ๋อนึกถึงสูตรที่เขาให้ฮูกงกงไว้โดยไม่ได้ตั้งใจ เขาไม่คิดว่าฮูกงกงจะกระตือรือร้นเช่นนี้
หลินเหลียงจุนหูผึ่งขึ้นมา เมื่อเขาได้ยินขันทีพูดถึง “สูตร” และ “สีย้อม” เขาจึงสนใจทันทีและกล่าวว่า
“พี่อาเจ๋อ? อะไรสนุกๆ ข้าก็อยากไปด้วย!”
ซูเจ๋อคิดทบทวนและตัดสินใจพาหัวไชเท้าน้อยและขันทีหนุ่มไปที่ห้องทดลองของฮูกงกง