เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 110 กองทหารรักษาการณ์กำลังยุ่ง และอัปเกรดการสอบจอหงวน
พานหย่าจือพาผู้ชายวัยกลางคนที่ดูสกปรกมาห้าคน พวกเขาทุกคนอ่อนแอมากและมองซูเจ๋อด้วยสายตาว่างเปล่า
พวกเขาไม่ได้ถูกมัดด้วยเชือกหรือโซ่ตรวนอย่างที่คาดไว้ และก็ไม่มีกรงสำหรับทาสด้วย ผู้ชายทั้งห้าคนยืนเรียงแถวเหมือนสัตว์ ให้ซูเจ๋อเลือกได้ตามใจชอบ
ในฐานะคนสมัยใหม่ ซูเจ๋อยังคงรู้สึกตกใจกับภาพที่เห็น
เขามองผู้ชายทั้งห้าคน ไม่มีร่องรอยของการถูกทรมานบนร่างกายของพวกเขา พานหย่าจือไม่ได้ควบคุมพวกเขาไว้เลย แต่พวกเขาก็ไม่แสดงอาการต่อต้านอะไร คนสุดท้ายในกลุ่มยังยิ้มประจบประแจงให้ซูเจ๋อ หวังเป็นอย่างยิ่งว่าซูเจ๋อจะซื้อตัวเขา
“อธิบายตัวเองทีละคนให้คุณชายฟัง!” พานหย่าจือตะโกนเสียงดัง ผู้ชายวัยกลางคนทั้งห้าเริ่มเล่าถึงสถานการณ์ของพวกเขาเอง
พวกเขาทุกคนเป็นผู้ลี้ภัยที่หนีจากเจี้ยนหยาง ครอบครัวของทั้งสี่คนตายเพราะความอดอยากระหว่างการหลบหนี มีเพียงคนที่ยิ้มประจบประแจงที่สุดที่ภรรยาของเขายังมีชีวิตอยู่
ทั้งห้าคนเคยทำงานในโรงพิมพ์ที่เจี้ยนหยาง และแกะสลักได้และทำงานพิมพ์เป็น
ผู้ชายสี่คนแรกตกลงที่จะขายตัวเป็นทาสของซูเจ๋อไปตลอดชีวิต แต่คนที่ห้าตกลงเพียงแค่เป็นคนรับใช้เป็นเวลาสิบปี