เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 92 ยุ่งกับงานไร่และพัฒนาสกิล
ข่าวการตายของซู่หู่ที่ถูกโจรสลัดฆ่า ทำให้ทางการเมืองหนานผิงได้รับข่าวรวดเร็ว ผู้ว่าการไป๋รู้สึกไม่สบายใจนัก ขณะที่เขามองไปยังลูกน้องแต่ละคนที่มีความกังวลของตัวเอง
นายอำเภอเฉียนเป็นจวี่เหรินที่แทบจะถึงขีดจำกัดที่จวี่เหรินเป็นได้ในฐานะขุนนาง อายุของเขาก็ห้าสิบปีแล้ว สิ่งที่เขาหวังเพียงอย่างเดียวคืองานไม่มีข้อผิดพลาด ได้รับการประเมินที่สูงกว่าค่าเฉลี่ย และได้รับแต่งตั้งเป็นผู้ว่าการเพื่อสะสมเงินพอสำหรับเกษียณ
หลี่จูปู้เป็นจวี่เหรินจากซานตง หลังผ่านการสอบจอหงวนตอนอายุ 35 ปี เขาก็ไม่สอบต่อแล้ว และหมกมุ่นอยู่กับการหาเงิน เขาสนิทสนมกับซู่หู่มากที่สุด และในเวลานี้เขาก็เป็นคนที่โวยวายเสียงดังที่สุด
“โจรสลัดโว่โค่วอยู่ห่างจากเมืองแค่สามสิบลี้ ทำไมไม่แจ้งหยานผิงเว่ยให้ออกมากวาดล้างพวกมัน!”
ผู้ว่าการไป๋แทบตาถลน หลี่จูปู้คนนี้กล้ายิ่งนัก เขาคิดว่าข้าเป็นขุนนางใหม่หรืออย่างไร ถึงกล้าขุดหลุมต่อหน้าเช่นนี้?
หากมีโจรสลัดโว่โค่วอยู่ห่างจากเมืองแค่สามสิบลี้ จดหมายราชการที่รายงานความปลอดภัยทุกเดือนจะเป็นเช่นไร? ให้รายงานว่าโจรสลัดโว่โค่วบุกเมืองหนานผิงและครึ่งหนึ่งถูกทำลายเลยไหม?
ถ้าเช่นนั้นในวันถัดมา ผู้ว่าการไป๋ก็จะถูกปลดและถูกไต่สวนทันที!
เฉียนเซี่ยนเฉิงที่ปกติจะทำตัวเหมือนโง่งมงุนงงทนดูต่อไปไม่ไหวแล้ว ความปลอดภัยของเมืองเป็นหน้าที่ของผู้ว่าการและนายอำเภอ แต่หลี่จูปู้กำลังจะทำให้ตนเดือดร้อน