บทที่ 158 มุ่งหน้าสู่ทะเลนอกฝั่ง

บทที่ 158 มุ่งหน้าสู่ทะเลนอกฝั่ง

เมื่อเห็นหลินเสี่ยวหู่ถูกผู้เฒ่าตำหนิจนก้มหน้า ไม่กล้าเงยขึ้นมา ใบหน้าแดงก่ำ ชาวบ้านที่อยู่รอบๆ ก็ค่อยๆ เงียบเสียงลง บรรยากาศจึงอึดอัดและหนักอึ้งอยู่ชั่วขณะ

หลินอี้รู้ว่าถึงเวลาที่ตัวเองต้องออกหน้าช่วยไกล่เกลี่ยแล้ว

เขาก้าวไปข้างหน้า ยิ้มอย่างอ่อนโยนแล้วพูดกับหลินเหวยจงว่า “ปู่จง ใจเย็นก่อนนะครับ ที่เสี่ยวหู่ซื้อรถคันนี้ จริงๆ แล้วก็ไม่ได้ซื้อมาเพื่อความสบายหรืออวดใครอย่างเดียวหรอกครับ”

หลินเหวยจงให้ความสำคัญกับหลานรุ่นหลังที่ทั้งเก่งและสุขุมอย่างหลินอี้อยู่แล้ว พอเห็นเขาเอ่ยปาก สีหน้าก็ผ่อนคลายลงเล็กน้อย แต่ยังคงตำหนิว่า “หลินอี้ ลองบอกปู่มาสิ นี่ไม่ใช่การใช้เงินสุรุ่ยสุร่ายแล้วจะเรียกว่าอะไร ชาวประมงอย่างเรา ต้องยืนหยัดอยู่บนเรือ อยู่บนผืนดินจริงๆ!”

“ปู่จงพูดถูกครับ รากฐานของพวกเราอยู่บนทะเลและบนเกาะ”

หลินอี้เห็นด้วยกับคำพูดของผู้เฒ่าก่อน แล้วจึงเปลี่ยนประเด็น “แต่ลองคิดดูนะครับ พอมีรถคันนี้ ต่อไปเวลาเราไปทำธุระหรือซื้อของ หรือมีเวลาว่างอยากเข้าเมืองไปเที่ยวสักหน่อย ก็สะดวกขึ้นเยอะเลยใช่ไหมครับ”

เขาหยุดไปครู่หนึ่ง มองหลินเสี่ยวหู่แล้วพูดต่อ “อีกอย่าง เงินที่เสี่ยวหู่ใช้ซื้อรถครั้งนี้ก็เป็นเงินที่เขาหาได้จากการออกทะเลด้วยตัวเอง ไม่ได้ขอเงินที่บ้านสักหยวนเดียว”