บทที่ 147 ลอบดักปลาถูกขโมย

บทที่ 147 ลอบดักปลาถูกขโมย

“ได้ งั้นพรุ่งนี้เราค่อยมาเก็บลอบดักปลากัน”

เห็นว่าพ่อตัวเองกับลุงเจี้ยนกั๋วต่างตัดสินใจว่าจะยังไม่เก็บลอบดักปลา หลินอี้ก็พยักหน้าเห็นด้วย

ถึงจะยังไม่เก็บลอบดักปลา แต่ตอนกลับเข้าฝั่ง พวกเขาก็ต้องผ่านบริเวณทะเลที่วางลอบดักปลาอยู่ดี

หลินเสี่ยวหู่บังคับหางเสือ ไม่นานเรือก็แล่นกลับมาถึงบริเวณนั้น

จุดสีแดงสลับขาวหลายจุดที่อยู่ไกลออกไปปรากฏแก่สายตา นั่นคือทุ่นลอยของลอบดักปลาที่พวกเขาวางไว้เอง

เขานับจำนวนโดยไม่รู้ตัว

แต่ยิ่งนับ คิ้วก็ยิ่งขมวดแน่น

“เอ๊ะ?”

เขาอุทานเบาๆ ร่างกายโน้มไปข้างหน้าอย่างไม่รู้ตัว ก่อนจะหรี่ตาเพ่งมองให้ชัดขึ้น