บทที่ 145 เต่าทะเลร่วงหล่นจากฟ้า

บทที่ 145 เต่าทะเลร่วงหล่นจากฟ้า

“จำได้แล้ว ลุงใหญ่”

หลินเสี่ยวหู่พยักหน้าอย่างจริงจัง “คราวหน้าผมจะดูให้ชัดก่อนค่อยลงมือ”

เรื่องเล็กๆ นี้ถือว่าจบลง ทั้งสองปรับลมหายใจจนเข้าที่ ก่อนดำลงไปในน้ำอีกครั้งเพื่อเก็บปลิงทะเลต่อ

แต่ตอนนี้ความรู้สึกของหลินเสี่ยวหู่เปลี่ยนไปจากก่อนหน้า เขารู้สึกยำเกรงผืนน้ำแถบนี้มากขึ้น

ถึงอย่างนั้น ปลิงทะเลก็ถูกเก็บไปเกือบหมดแล้ว

แม้จะมองเห็นอยู่ไม่น้อยบนพื้นทะเล แต่ส่วนใหญ่ที่เหลือเป็นตัวเล็ก

คนเราจะโลภเกินไปไม่ได้ ต้องเหลือปลิงทะเลไว้ขยายพันธุ์บ้าง