เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 307 หุ่นเชิดเซียน
ฤดูใบไม้ผลิผันผ่าน เหมันต์เวียนมา เวลาล่วงเลยไปปีเศษแล้ว
ในวันนี้ เหนือถ้ำพำนักบนยอดเขาชื่อเสียมีแสงสีชิงสายหนึ่งร่วงหล่นลงมา ลำแสงเหาะเลือนหาย เผยให้เห็นร่างของหานลี่
เขาไม่ได้ซ่อนร่องรอยการเหาะ ครู่ต่อมา เหล่าข้ารับใช้ในถ้ำพำนักภายใต้การนำของเมิ่งเฉี่ยนเฉี่ยนต่างพากันรุดมายังห้องโถงเรือนหน้าถ้ำเพื่อคารวะ ส่วนเมิ่งหยุนกุยกับซุนปู้เจิ้งทั้งสองคนยังมิได้กลับมา
“เฉี่ยนเฉี่ยน เจ้ากลับมาตั้งแต่เมื่อใด?” สายตาของหานลี่กวาดมองคนทั้งแปดที่อยู่ตรงนั้น ก่อนเอ่ยถามขึ้น
“เรียนผู้อาวุโสลี่ เพิ่งกลับมาได้ไม่ถึงเดือนเจ้าค่ะ อ้อ จริงสิ นี่คือเมล็ดพันธุ์หญ้าวิญญาณบางส่วนที่ท่านพี่กับพี่ใหญ่ซุนหามาได้ ฝากให้ข้านำกลับมามอบแก่ท่านเจ้าค่ะ” เมิ่งเฉี่ยนเฉี่ยนเอ่ยพลางหยิบถุงเก็บของใบหนึ่งส่งให้อีกฝ่าย
“ดี หากเจ้ามีโอกาสได้พบพวกเขาทั้งสอง ก็นำศิลาวิญญาณกับโอสถเหล่านี้ไปส่งมอบให้พวกเขาด้วย นอกจากนี้โอสถเหล่านี้ เจ้าจงช่วยข้าแจกจ่ายลงไป” หานลี่ยื่นมือไปรับถุง ผงกศีรษะเล็กน้อย พลิกฝ่ามือหยิบถุงเก็บของออกมาสามใบส่งให้เมิ่งเฉี่ยนเฉี่ยน
“เจ้าค่ะ!” เมิ่งเฉี่ยนเฉี่ยนยื่นมือออกไปรับ ผงกศีรษะขานรับ