เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 241 หลินจิ่วส่งสาร
“เรื่องนี้... ช่วงนี้นักพรตเฒ่าอย่างข้างานยุ่งจนหัวหมุน คงไม่ไปรบกวนแล้วล่ะ...” นักพรตเฒ่าฮูเหยียนได้ยินเจ้าสำนักอวิ๋นกล่าวเช่นนี้ ก็โบกมือปฏิเสธเป็นพัลวัน
“หัวหมุน... เช่นนั้นไปนอนบนเตียงศิลาเหมันต์หมื่นปีในถ้ำของข้าสักคืน ย่อมสดชื่นกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาได้เอง...” นัยน์ตางามของเจ้าสำนักอวิ๋นเหลือบมองพลางเอ่ยขึ้นเช่นนั้น
“ไอ้หยา พวกท่านดูความจำของข้าสิ! ก่อนมาข้ากำลังหลอมโอสถเตาหนึ่งไว้ที่บ้าน บัดนี้ใกล้ได้เวลาเปิดเตาแล้ว ขอตัวก่อน ขอตัวก่อน” เหงื่อผุดซึมบนหน้าผากของนักพรตเฒ่าฮูเหยียน พูดยังไม่ทันขาดคำ แสงสีฟ้าบนร่างก็วาบขึ้น เพียงได้ยินเสียง “ปัง” ร่างทั้งร่างก็แปรเป็นละอองแสงนับไม่ถ้วน สลายหายไปอย่างไร้ร่องรอย
อวิ๋นหนีเห็นดังนั้นกลับเม้มริมฝีปากบางแล้วหลุดหัวเราะพรืดออกมา ก่อนจะส่งเสียงหัวเราะคิกคักอย่างไม่สนใจสายตาผู้ใด ดวงตาเป็นประกายทอดมอง เผยเสน่ห์เย้ายวนร้อยพันประการจนหมดสิ้น
หญิงสาวในชุดกระโปรงดำและชายหนุ่มผมทองทำราวกับมองไม่เห็นการสนทนาระหว่างนักพรตเฒ่าฮูเหยียนกับเจ้าสำนักอวิ๋น หลังจากนักพรตเฒ่าฮูเหยียนจากไป ทั้งสองก็ก้าวออกจากห้องโถงใหญ่ไปโดยไม่เอ่ยคำใดเช่นกัน