เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 217 ตาเฒ่าซอมซ่อ
“ดูเพลินดีไหมล่ะ”
ขณะที่หานลี่กำลังมองอย่างเคลิบเคลิ้มอยู่นั้น เสียงพูดจาแฝงแววประชดประชันก็ดังขึ้นจากด้านหลังโต๊ะไม้มะเกลือแดง
เมื่อได้ยินเช่นนั้น หานลี่จึงรีบมองตามเสียงไปทันที
บนเก้าอี้ไท่ซือตัวใหญ่หลังโต๊ะ ปรากฏร่างของชายชราผู้สวมมงกุฎดอกบัวประดับอัญมณีและสวมชุดนักพรตเก่าคร่ำสีเทาอมขาวกำลังเอนกายอยู่อย่างเกียจคร้าน ผมเผ้าสีเทาขาวกระเซอะกระเซิง ปลายจมูกแดงระเรื่อ มองดูอย่างไรก็รู้สึกได้ถึงความซอมซ่อไม่ดูแลตัวเอง
ที่ข้างเอวทั้งสองข้างของเขายังแขวนน้ำเต้าขนาดไม่ใหญ่ไม่เล็กไว้ข้างละใบ
ใบหนึ่งสีขาวเงิน อีกใบหนึ่งสีแดงชาด บนผิวล้วนสลักอักขระยันต์ลวดลายซับซ้อน ดูแล้วไม่ธรรมดาอย่างยิ่ง
“น่ามองมากขอรับ” หานลี่ใจกระตุกเล็กน้อย พลางเอ่ยตอบไปเช่นนั้น
“ดูดีกว่าพวกเซียนหญิงอกอึ๋มสะโพกดินระเบิดหรือไง” ชายชราแค่นเสียงฮึ ยืดตัวขึ้นนั่งตรงเล็กน้อยแล้วเอ่ยต่อ
หานลี่ชะงักไปชั่วครู่ ชั่วขณะนั้นถึงกับไม่รู้ว่าจะเอ่ยสิ่งใดดี