เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 173 คล้ายจริงคล้ายลวง
ในจุดที่หมอกควันตลบอบอวลนั้น แสงสีเงินระลอกหนึ่งพลันกระเพื่อมไหว ปรากฏกำแพงสูงตำหนักวิหาร ศาลาหอคอยอันประณีตวิจิตรผุดขึ้นมาเป็นทิวแถว และระหว่างยอดเขาเหล่านั้น ยังปรากฏสะพานโค้งหยกขาวอันงดงามหาใดเปรียบเชื่อมต่อถึงกันอย่างกะทันหัน กลายเป็นภาพทิวทัศน์แดนเซียนอันวิจิตรตระการตา
ภาพประหลาดเหล่านี้เพิ่งจะปรากฏ ลำแสงเหินสีครามสายนั้นก็พุ่งทะยานมาถึงในทันใด ก่อนจะชะงักหยุดลอยนิ่งอยู่กลางอากาศ
ฟางผานในชุดดำเผยร่างออกมาจากลำแสงเหิน เขายืนต้านลม กวาดสายตามองตำหนักวิหารที่ดูราวกับมีชีวิตเบื้องล่าง พลางแค่นเสียงเย็นกล่าวว่า
“หึ! ดูท่าครึ่งปีมานี้เจ้าจะไม่ได้อยู่ว่าง ๆ สินะ ข้าอยากจะรู้นักว่าเจ้ายังจะเล่นลูกไม้อะไรได้อีก!”
พอกล่าวจบ เขาก็โผนร่างทะยานลงไปยังกลุ่มตำหนักเหล่านั้น มุดดิ่งเข้าสู่หมอกควันสลัว และร่อนลงบนยอดเขาแห่งหนึ่งโดยตรง
ฟางผานหลับตาทั้งสองข้างลง ลูกตากลอกกลิ้งอยู่ใต้เปลือกตา
เพียงครู่เดียว เขาก็ส่งเสียงประหลาดใจเบา ๆ ในลำคอ แล้วลืมตาทั้งสองข้างขึ้นอย่างกะทันหัน