เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 48 ลักพาตัว
“อย่าได้วอกแวก เจ้ามีเวลาเพียงห้าอึดใจเท่านั้น!”
ตอนนั้นเอง เสียงของท่านเซียนทงซวีพลันดังมาจากเบื้องบน ดุจดั่งฟ้าร้องคำรามก้อง ทำเอาฟังผานใจสั่นสะท้านขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว
เขารีบรวมสมาธิ กวาดสายตามองไปรอบด้าน ทว่าสุดสายตานอกจากทิวเขาสายน้ำทอดยาวไม่สิ้นสุดแล้ว ก็ดูเหมือนไม่มีสิ่งใดอีกเลย
แต่ถัดมา ราวกับใจสัมผัสได้บางสิ่ง เขาจึงก้มหน้าลงมองโดยพลัน กลับเห็นว่าในผืนน้ำใต้เท้า มีสายโลหิตสีทองจาง ๆ สายหนึ่งทอดยาวลึกลงไปใต้ผิวน้ำอย่างเลือนราง
ฟังผานเพ่งมองลงไป พบว่าใต้ผืนน้ำปรากฏเงาร่างสีเขียวเลือนรางสายหนึ่ง วูบไหวใกล้ไกล เสมือนจริงเสมือนลวง เขาพยายามเพ่งมองให้ชัด แต่ก็ไม่อาจทำได้เลย
ขณะที่เขากำลังคิดจะก้มตัวลง มุดศีรษะลงไปในน้ำเพื่อสำรวจให้รู้แจ้ง สายโลหิตใต้เท้านั้นกลับพลันพร่าเลือนแล้วแตกสลาย สลายหายไปในพริบตา
เขาชะงักไปเล็กน้อย ยังไม่ทันได้คิดสิ่งใด ทัศนียภาพรอบด้านก็พลันหมุนคว้างบิดเบี้ยวไปหมดสิ้น
เมื่อได้สติกลับมา ก็พบว่าตนเองยังคงยืนอยู่ข้างอ่างสัมฤทธิ์ขนาดใหญ่ ในท่าค้อมกาย สองมือเกาะขอบอ่างไว้
เขาก้มลงมอง เห็นของเหลวในอ่างยังคงดำขลับดั่งน้ำหมึก เรื่องราวเมื่อครู่ราวกับเป็นเพียงความฝันตื่นหนึ่ง