เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 47 หยั่งเชิง
เวลานี้ยังคงเป็นยามดึกสงัด สรรพสิ่งเงียบสงัดไร้สรรพเสียง
หานลี่ก้าวออกจากถ้ำพำนัก แสงเหาะพลันสว่างวาบรอบกาย เล็งทิศทางหนึ่งได้ก็เหาะทะลวงฝ่าอากาศไปทันที
ทว่าเพิ่งบินออกไปได้ไม่นาน เขาก็รู้สึกว่าท้องฟ้าเบื้องหน้ามืดสลัวลง ฝ่ามือยักษ์สีขาวนวลข้างหนึ่งปรากฏขึ้นกลางความว่างเปล่าอย่างไร้สุ้มเสียง ก่อนจะฟาดกดลงมา
เสียง “ชี่ ๆ” ดังระงม บัวเพลิงสีขาวนับไม่ถ้วนผุดขึ้นกลางอากาศราวกับนางสวรรค์โปรยดอกไม้ หมุนคว้างอย่างรวดเร็ว กลีบบัวนับไม่ถ้วนพุ่งซัดออกมา ครอบคลุมอาณาบริเวณกว่าร้อยจั้งในพริบตา ทำให้หานลี่ไม่อาจหลบเลี่ยงได้เลย
อุณหภูมิอากาศโดยรอบลดฮวบลงอย่างฉับพลันภายใต้ไอยะเยือกสุดขั้วที่พัดกวาด กระทั่งพื้นดินบนยอดเขาใกล้เคียงยังมีเกล็ดน้ำค้างใสกระจ่างผุดขึ้นมาเป็นชั้น
หานลี่ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะยกมือขึ้นชกเข้าใส่ความว่างเปล่า พลันบังเกิดพลังมหาศาลไร้สภาพซัดทะลักออกมาอย่างบ้าคลั่ง
เสียง “ปัง ๆ ๆ” ระเบิดสะท้อนก้องอย่างต่อเนื่อง!
บัวเพลิงสีขาวเกือบทั้งหมดแตกสลายไปดั่งฟองสบู่ กลายสภาพเป็นประกายผลึกระยิบระยับปลิวว่อนกระจายหายไปในอากาศ