เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ผลักประตูห้องพยาบาลออกมาแล้วหันกลับไปทางด้านหลัง ลู่หมิงก็เกือบชนเข้ากับฟางหานโม่ที่เดินสวนเข้ามาเต็มแรง
โชคดีที่ทั้งคู่ต่างเป็นนักขับที่มีสมรรถภาพทางร่างกายเหนือกว่าคนทั่วไป จึงรีบถอยหลังคนละก้าวได้อย่างรวดเร็ว ทำให้ไม่เกิดเหตุการณ์น่าอึดอัดขึ้น
“คุณฟื้นแล้วหรือ?” ฟางหานโม่เอ่ยด้วยความยินดีเล็กน้อย “ฉันกำลังจะเข้าไปดูอาการฟื้นตัวของคุณพอดี ตอนนี้รู้สึกเป็นอย่างไรบ้าง? มีอาการเวียนศีรษะหรือเปล่า?”
ลู่หมิงกวาดสายตามองนายทหารหญิงตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าอย่างแนบเนียน ขณะนี้ฟางหานโม่ถอดชุดเกราะเบอร์เซิร์กเกอร์ออกแล้ว เหลือเพียงชุดรบแนบเนื้อที่เผยให้เห็นส่วนโค้งเว้าของเรือนร่างอย่างชัดเจน สำหรับผู้รอดชีวิตอย่างลู่หมิงที่ใช้ชีวิตตามลำพังเพื่อเอาตัวรอดมานานถึงสามปี ภาพตรงหน้าถือเป็นอาหารตาชั้นเลิศอย่างแท้จริง
“บ้าจริง... พอไปถึงสถานที่ปลอดภัยแล้วต้องนั่งสมาธิเสียหน่อย ร่างกายในวัยนี้เป็นอุปสรรคต่อการรวบรวมสมาธิเกินไปแล้ว...” ลู่หมิงคิดอย่างหงุดหงิด
ทว่าสีหน้าของเขากลับไม่แสดงความผิดปกติใด ๆ เขายกมือขึ้นชี้ไปยังห้องพยาบาลด้านหลังอย่างส่ง ๆ แล้วกล่าวว่า “รบกวนหาคนมาจัดการทำความสะอาดหน่อย”