กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
“เจ้าเด็กเหลือขอ เที่ยงวันแสก ๆ มายืนเซ่ออยู่ใต้ดวงอาทิตย์ไม่กลัวเป็นลมแดดหรือไง?”
บนใบหน้าที่เต็มไปด้วยริ้วรอยของพ่อยามแย้มยิ้มพลันเกิดรอยย่นเพิ่มขึ้นอีกหลายสาย ทว่ารอยย่นทุกเส้นล้วนเผยให้เห็นถึงอารมณ์อันเพลิดเพลินของเขาในยามนี้
โจวไป๋ยิ้มพลางเดินเข้าไปหาเขา “ก็ไม่ใช่เพราะต้องรอพ่อหรอกเหรอ?”
พ่อเก็บเข้ารอยยิ้มด้วยความสงสัย “เรื่องผิดปกติมักมีสิ่งชั่วร้าย มีปัญหา แกต้องมีปัญหาแน่ ๆ”
โจวไป๋เกาศีรษะอย่างกระอักกระอ่วน “จริง ๆ แล้ว...ผมแค่ลงมาทิ้งขยะน่ะครับ”
หลังจากพูดจบ ก็รีบเร่งล้วงเอาลูกอมเม็ดหนึ่งออกมาจากกระเป๋าเสื้อ แล้วยัดใส่มือพ่อ
จึงค่อยทำให้พ่อไม่ถามย้ำอีก ใบหน้ากลับมาโผล่ออกมารอยยิ้มใหม่อีกครั้ง
โจวไป๋เดินตามเขากลับบ้านไปด้วยกัน หลังจากนั้นอาหารกลางวัน เขาก็กลับไปยังในห้องหนังสืออีกรอบ