เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
เงาร่างเลือนลวงลอยอยู่กลางอากาศ ที่ข้อเท้าของเขาผูกด้ายแดงไว้หนึ่งเส้น
ด้ายแดงกะพริบแสงสว่าง ทอดเป็นแนวยาว ล่องลอยไปยังด้านข้างโจวไป๋ที่เริ่มอ่อนแอลงอย่างยิ่ง
เขาคาดเดาได้ว่าโจวไป๋อาจต้องการจะทำสิ่งใด ทว่าก็ยากจะเชื่ออยู่บ้าง
เงาร่างเลือนลวงลอยอยู่อย่างเหม่อลอยกลางอากาศ ทอดมองมนุษย์บนพื้นดินที่สำหรับเขาในยามนี้แล้วช่างอ่อนแอยิ่งนัก
โจวไป๋ยืนอยู่เบื้องหน้าเปลวเพลิงกลุ่มนั้น สายตาจ้องมอง "มัน" ที่หดแคบลงไปมากแล้วแต่ก็ยังคงมีเรี่ยวแรงต่อต้านอยู่
ใบหน้าดุร้ายน่ากลัวของ "มัน" โผล่ออกมาจากเปลวเพลิง สีหน้าคลุ้มคลั่งราวกับต้องการจะฉีกโจวไป๋เป็นชิ้น เสียเดี๋ยวนี้
โจวไป๋มอง "มัน" เพียงแวบเดียว ก็เบนสายตาไปยังเปลวเพลิงเบื้องหน้า "มัน"
เห็นเพียงเปลวไฟแห่งดวงดาวที่เดิมทีดูคล้ายม่านเปลวเพลิงนั้น ดับมอดลงไปหลายจุดเนื่องจากการต่อต้านกับ "มัน" เวลานี้จึงแลดูคล้ายอสรพิษเพลิงที่ขดพันอยู่บนร่างของ "มัน" เสียมากกว่า
แต่อสรพิษเพลิงตัวนี้ร่อแร่ใกล้หนึ่งลมหายใจมาเนิ่นนานแล้ว พร้อมจะดับมอดลงได้ทุกเมื่อ