กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
คนสิบกว่าคนที่ไจ้หยางพาตัวมา พอเห็นภาพบนจอผ้าอันคุ้นเคย ก็รีบรวมตัวเข้าไปใกล้ทันที
“นี่มันเมือง C เหรอ”
“นี่มันถนนเส้นที่ฉันต้องเดินผ่านหลังเลิกเรียนทุกวันนี่นา”
“อ๊ะ เมื่อกี้ฉันเห็นบ้านฉันด้วย บ้านหลังเมื่อกี้น่ะคือบ้านฉันเอง”
“แต่ทำไมที่พวกนี้ถึงได้มีรอยร้าวเยอะขนาดนั้นล่ะ”
……
ขณะที่สิ่งของคุ้นเคยปรากฏขึ้นเรื่อย ๆ อารมณ์ของพวกเขาก็เริ่มตื่นเต้นขึ้นมาบ้างแล้ว
“กลับไปได้จริง ๆ เหรอ”
ไจ้หยางได้ยินข้อสงสัยของพวกเขา จึงเอ่ยเสียงดังว่า “ย่อมได้แน่นอนอยู่แล้ว ผมอธิบายให้พวกคุณฟังทั้งคืนก็ไม่มีใครเชื่อ ดึงดันจะให้ผมพาพวกคุณมาที่นี่ให้ได้ ตอนนี้คงเชื่อกันแล้วใช่ไหมล่ะ”