กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
"น้าหวัง" เบิกดวงตากลมโตด้วยความประหลาดใจ สีหน้านั้นดูราวกับว่า "เธอ" ได้รับความน้อยใจอย่างใหญ่หลวง
"ตอนนี้นายยกเรื่องนี้ขึ้นมา คงไม่ใช่ต้องการจะโทษฉันหรอกนะ?"
น้ำเสียงของ "เธอ" เปลี่ยนเป็นเศร้าระทมยิ่งนัก
"ตอนนั้นสถานการณ์ฉุกเฉิน อารมณ์ฉันพลุ่งพล่านไปหน่อย มันไม่ปกติมากหรอกเหรอ?
ใครบ้างไม่เคยทำเรื่องที่เกินเลยไปสักเรื่องสองเรื่องล่ะ?
ตอนนี้นายกำลังจะมาโทษฉันใช่ไหมล่ะ?
ท้ายที่สุดพวกเรายังเป็นสหายร่วมงานที่อยู่บนเรือลำเดียวกันอยู่หรือเปล่า?
นายถามฉันแบบนี้ ทำให้ฉันรู้สึกเสียใจมากเลยนะ"
โจวไป๋คอยดูการแสดงโยนความผิดอันแปลกใหม่ไม่ซ้ำใครของ "เธอ" ด้วยสายตาเย็นชา พลางบอกตัวเองว่าต้องไม่ได้รับผลกระทบจาก "เธอ" เด็ดขาด