กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
เสียงกลไกอันคุ้นเคย ดังขึ้นรอบบริเวณสถานที่จัดการประชุมทั้งหมด
ทุกคนตกใจกับการเปลี่ยนแปลงกะทันหันนี้ ต่างพากันตื่นตระหนกและทอดสายตาไปยังจอผ้าที่กำลังกะพริบไม่หยุดผืนนั้น
"เมื่อกี้พวกคุณได้ยินไหม"
"ดูเหมือนเขาจะพูดว่า เกมเรื่องสยองขวัญอะไรสักอย่างใช่ไหม"
"ไม่ถูกต้องสิ เครื่องภาพฉายนี้ไม่ได้เปิดอยู่โดยสิ้นเชิง จอผ้ามันสว่างขึ้นมาได้ยังไง"
เมื่อฟังเสียงวิพากษ์วิจารณ์อย่างลนลานรอบตัวเหล่านี้ โจวไป๋กลับมองไปยังตำแหน่งที่น้าหวังอยู่อย่างเงียบ ๆ
เห็นเพียงเธอในเวลานี้กำลังก้มตัว หน้าผากผุดเหงื่อเย็น
สายตามองไปยังจอผ้าผืนนั้นเหมือนกับคนอื่น ๆ
เพียงแต่ท่าทางของเธอดูเหมือนว่าจะร้อนใจอยู่บ้าง