กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
พ่อของโจวไป๋ได้ยินเสียงตะโกนของแม่ ก็รีบเงยหน้าขึ้นมาจากกองหนึ่งของจิปาถะ
"ได้เลย เดี๋ยวผมไปเดี๋ยวนี้แหละ"
เขาหยิบออกมากล่องไม้อันหนึ่ง เปิดมันออก แล้วก้มมองตราสัญลักษณ์รูปดาวหนึ่งอันที่วางอยู่ข้างใน
ต่อมา จึงถือมันไปพร้อมกับกล่อง ลุกขึ้นเดินตรงไปยังห้องอาหาร
"ทำไมคุณถึงเอาสิ่งของพวกนี้ออกมาอีกแล้วล่ะ?"
แม้แม่ของโจวไป๋จะถามแบบนั้น แต่เมื่อสายตาจับจ้องไปที่ตราสัญลักษณ์รูปดาวซึ่งเริ่มขึ้นสนิมอันนั้น กลับเปี่ยมล้นไปด้วยความอ่อนโยน
"พอเห็นสิ่งของพวกนี้ ก็เหมือนกับว่าเสี่ยวไป๋ยังคงอยู่ข้างกายพวกเราอย่างนั้นแหละ
เมื่อกี้ตอนที่ผมรื้อกล่องนี้ออกมา ยังเกิดภาพหลอน นึกว่าเสี่ยวไป๋กำลังพูดอยู่เบื้องหลังผมเสียอีก"